Basisinstallatie akoestiek, met basstraps en absorptie van eerste reflecties

De meest succesvolle akoestische projecten zijn vaak voor degene die tijd durft nemen om stap per stap te werken. De ontwerper krijgt de kans om het ontwerp specifiek af te stemmen op de ervaringen en aanwijzingen van de klant, terwijl de klant meer grip heeft op zijn investering en doorheen het proces zelf ook kennis verwerft over de inhoud en impact van akoestiek. In mijn werk streef ik er dan ook naar om ontwerpen uit te werken die de klant zelf kan bouwen.

Het pand in Sint-Denijs-Westrem was een rijhuis met twee verdiepen op een eerder drukke baan. Het geheel was opgetrokken in klassieke, volle baksteen voor de muren en tussenmuren, met houten draagstructuren voor beide verdiepingen en het puntdak. Op het gelijkvloers waren opnameruimte (straatkant) en keuken (achteraan), op de eerste verdieping het bureel (achteraan) en de controleruimte (straatkant), op tenslotte op zolder een tweede productieruimte. De opdracht was om van de controlekamer (eerste verdieping, straatkant) een kritische luisterruimte te maken. Lawaai van de buurt en de andere ruimtes moest niet worden aangepakt, enkel de klank binnenin de ruimte.

De bedoeling is om de algemene nagalmtijd te reduceren tot binnen de acceptabele marges voor een kritische luisterruimte en om de discrete laag-mid en laagfrequente resonanties onder controle te krijgen. 200 à 300 ms doorgaans een goed evenwicht tussen accuraat en aangenaam. Hoe kleiner de beschikbare ruimte, hoe moeilijker het is om ook de lage frequentie binnen deze marges te brengen. Voor wie er de plaats voor over heeft is een eenvoudige akoestische basisinstallatie op basis van frictiepanelen de meest kant-en-klare oplossing die je kan vinden. Van alle akoestische constructies zijn ze het meest breedbandig en het eenvoudigste in ontwerp en uitvoering. Zodra deze eerste fase is uitgevoerd zal een akoestische meting de specifieke problemen van de kamer bloot leggen. De installatie werd door de klant zelf uitgevoerd. Diepe basstraps en absorptiepanelen op de punten van eerste reflectie, allemaal volgens het principe van frictie. Doordat er nauwelijks werd bespaard op de omvang van de basstraps fungeerde deze meteen ook als belangrijke galmtijd dempers. De andere panelen hielpen mee, maar zouden vooral het stereobeeld op de mixpositie moeten verbeteren. Met voldoende demping op strategische plaatsen kan het luidheidsverschil tussen direct en indirect geluid worden vergroot, waardoor ons brein makkelijker het verschil kan maken tussen de speakers en de ruimte.

De meting achteraf liet een overwegend positief resultaat zien van de akoestisch ingreep. De nagalmtijd was egaal gereduceerd tot 200 ms, tot een diepte van 70-80 Hz. In een tweede fase zou de eerste axiale staande golf en zijn veelvouden kunnen worden aangepakt met één of twee gestemde resonatoren of specifieke drukpanelen.

Ook de panelen voor eerste reflectie deden hun werk. De enige discrete reflecties die overbleven waren die van het bureau zelf, en twee secundaire reflecties. Door wat overgebleven akoestisch materiaal te plaatsen in de hoek achteraan, bovenop de kast was deze laatste al opgelost.

In een tweede fase van de akoestische aanpassingen zou er dus enkel nog aan het frequentiedomein tot 80Hz moeten worden gewerkt, verder is deze mixruimte klaar.